L’actualité, les repères et les regards de la rédaction.
No Classique & Mix op Radio France geet d’Renconter op FIP weider. E puer Hannergrondinformatiounen zu engem Duo, deen 2017 gegrënnt gouf, zum Marimba an zu enger Symphonie, déi e puer Mol iwwerschafft gouf.
Vum 29. bis den 31. Januar 2027 empfänkt d’Abbaye aux Dames C’Drôles. Schiedertheater, Cello a Gittar: Déi éischt ugekënnegt Programmer ginn Hiweiser, fir en Ausfluch mat der Famill erauszesichen.
E Kaffi, zwanzeg Minutte Gespréich an Zäit fir Froen: d’Renconter mam Miel Pagès weist, wat de kulturelle Format vu Réveil Créatif zu Toulouse ausmécht.
De Retour vun de Les Diables an de Kino invitéiert dozou, dräi Geschichten auserneenzehalen: d'Affär vu Loudun, dem Ken Russell säi Bléck an d'Schnëtt, déi säi Film verännert hunn.
Säll vergréisseren, d’Kollektioune beräicheren, de Musée fir aner Kënscht opmaachen: Dem Pierre Rosenberg säi Mandat weist, wat fir Entscheedunge schonn hanner deem stinn, wat mir als Visiteur gesinn.
Eng besser Welt virzestellen, schaaft de Konflikt net aus der Welt. Dräi Bicher weisen, wéi een d’Zesummeliewen, de Fortschrëtt an déi kënschtlech Intelligenz aus enger anerer Perspektiv betruechte kann.
E Geräisch, eng Erwaardung, eng Gefor, vun där ee weess, datt se fiktiv ass: Horrorfilmer spille mat verschiddene Mëttelen. D’Fuerschung beliicht dëse besonnesche Genoss, ouni en als universell Erfarung duerzestellen.
E feelende Buschtaf, e Puzzelsgebai a Variatiounen: Schlëssele fir dem Perec seng Choixen ze verstoen an d’Ausstellung an der BnF virzebereeden, bis de 14. Februar 2027.
De Grand Prix du roman 2026 geet un de Sébastien Lapaque. Op Basis vum disponibelen Extrait e Bléck an d’Geschicht: Kandheet, Iwwerliwwerung an Opmierksamkeet fir d’Lieweges.
Eng Kandheetserënnerung, e Buch mat zwou Stëmmen an e Pianoprogramm: Erik Orsenna a Claire-Marie Le Guay invitéieren dozou, de Bach duerch verschidden Dieren z’entdecken. Hei sinn e puer Hiweiser, fir vum Erzielten zu de Wierker iwwerzegoen.
Den Antonio Fanna, dee mat 100 Joer gestuerwen ass, huet gehollef, dem Vivaldi seng Wierker nees op d’Pulte ze bréngen. Katalogen, Partituren a kritesch Editioune maachen dës kollektiv Iwwerdroung méi verständlech – e Prozess, deen nach ëmmer leeft.
En Haus, eng Grafinscriptioun a Bicher, déi no sengem Doud geschriwwe goufen: d’Cluny-Ausstellung hëlleft, déi historesch Persoun vun de Geschichten ze ënnerscheeden, déi si verwandelt hunn.
