Jonk Dauwen: e verstoppt Liewen am Nascht

Jonk Dauwe verbréngen hir éischt Wochen a verstoppte Näschter. Wann se erauskommen, si se schonn befiedert a gesinn den Dauwen, déi een op der Strooss gesäit, ganz änlech.

Op enger Strooss, op där Dosende vun Dauwe sinn, kann een Jore verbréngen, ouni eng jonk Dauf ze gesinn. Si sinn awer ganz no. Si wuessen an Näschter op, déi dacks héich uewen verstoppt sinn, a kommen eréischt no e puer Wochen op déi Plazen, wou mir d’Vulle kucken. Zu deem Zäitpunkt huet sech hir Silhouette schonn däitlech verännert.

Dës Zäitverzögerung tëscht der Gebuert an dem éischten Optriede erkläert eng urban Kuriositéit: Mir gesinn déi erwuesse Vulle gär goen, picken a sech zesummendoen, awer seele déi alleréischt Etapp vun hirem Liewen. Fir dësen Androck ze erklären, brauch et weder e mysteriéist Verschwannen nach aussergewéinlech Gebuerten.

Déi jonk Dauf fänkt hiert Liewen am Schutz un

Déi jonk Dauf nennt een Daufekand. Beim Ausschlüpfen huet si e spatzen Flaum, an hir Haut ass nach ze gesinn. Doduerch gesäit si ganz anescht aus wéi eng befiedert Dauf op enger ëffentlecher Plaz. Si ass op déi erwuesse Vulle fir d’Fudder ugewisen a bleift am Nascht. Dat ass d’Bedeitung vum Wuert „Nesthocker“: Déi éischt Entwécklung fënnt am Nascht statt, am Géigesaz zu engem Kueb, deen senger Mamm séier nogoe kann.

Béid Eltere bedeelege sech un der Brut an duerno un der Opzucht. D’RSPCA beschreift eng üblech Brut mat zwee Eeër an eng Brutdauer vu ronn uechtzéng Deeg. Dat si biologesch Richtwäerter, awer kee Kalenner, mat deem een op Basis vun enger Foto den Alter vun enger jonker Dauf genee bestëmme kann.

Déiselwecht brittesch Organisatioun verleet de Verloosse vum Nascht op ongeféier fënnefanzwanzeg bis nénganzwanzeg Deeg; an de folgende Wochen entwéckelt sech d’Dauf weider a Richtung Selbststännegkeet. Mat véier bis sechs Wochen kann de Vull schonn zimmlech gutt befiedert sinn. Déi jonk Dauf gëtt also net onbedéngt deeselwechten Dag siichtbar, wéi si komplett onofhängeg gëtt: Si ka sech nach no bei hirer Gebuertsplaz ophalen, nodeems si d’Nascht verlooss huet.

Gebaier erweideren e Liewensraum, dee fréier aus Fielse bestoung

Stadtawe si domestizéiert Nokomme vun der Felstaub, Columba livia. D’RSPCA ënnerscheet dës Populatioune vun de Ringeltauben a vun de verschiddenen Turteltauben, déi een och begéine kann. Net all Vull, deen am Alldag „Dauf“ genannt gëtt, huet déiselwecht Liewensweis oder gëtt no deene selwechte Critèrë bestëmmt.

D’Felstaub lieft u Fielse a Fielsplazen. Gesimser, Ënnersäite vu Brécken, Diecher a Lächer a Gebaier bidden Stadtawe Méiglechkeete fir héich uewen ze bréien. E Passant kann also gesinn, wéi déi erwuesse Vulle bei eng Fassad fléien, ouni d’Nascht ze erkennen, dat si verstoppt.

Dës Lag erkläert e groussen Deel dovun, firwat déi jonk Dauwe onsichtbar bleiwen. Eise Bléck fält op d’Vullen um Buedem, well se do einfach ze beobachten sinn. D’Reproduktioun fënnt an engem anere Raum statt, heiansdo nëmmen e puer Meter ewech, awer ausserhalb vun eisem gewinnte Bléckfeld. Vill siichtbar erwuesse Vulle bedeiten net, datt hir Näschter fir d’A zougänglech sinn.

Eng „Mëllech“, déi béid Eltere produzéieren

D’Fidderen vun de ganz jonken Dauwen huet nach eng aner Besonneschkeet. Männchen a Weibche produzéieren eng Substanz, déi Kropmëllech genannt gëtt. De Krop ass en Deel vum Verdauungstrakt; dës „Mëllech“ gëtt also net an enger Broschtdrüs produzéiert, wéi dat bei engem Mamendéier de Fall ass.

D’RSPCA beschreift d’Roll vun dëser Substanz an den éischten Deeg vum Liewen. Den Artikel vu Futura erkläert, wéi duerno no an no mëll gemaachte Som an d’Ernärung kënnt. Dësen Iwwergank begleet d’Wuesse vum Daufekand, wärend déi erwuesse Vulle weider fir säi Fudder suergen.

D’Bezeechnung soll net als Invitatioun verstane ginn, d’Fidderen duerch Mëllech aus dem Liewensmëttelhandel ze ersetzen. D’Ernärung vun engem Déier ze beobachten a verstoen, liwwert eleng nach keng Uleedung fir d’Versuergung vun engem Vull, deen een fonnt huet. Bei engem Déier an Nout soll een sech un eng Pflegestatioun oder eng kompetent Fachpersoun wenden, amplaz op Basis vum Numm vun dëser Substanz improviséiert z’iessen ze ginn.

Beim Verloosse vum Nascht gesäit déi jonk Dauf schonn aus wéi déi aner

Bei hirem éischte Fluch gesäit d’Daufekand net méi aus wéi déi blouss kleng Dauf, déi grad ausgeschlüpft ass. Wéinst hirer Gréisst a sengem Plumage kann een et an engem Grupp fir eng erwuesse Dauf halen. E puer manner opfälleg Kennzeeche bleiwen: manner ausgepräägt Reflexiounen um Hals, dacks méi donkel Aen an eng manner entwéckelt Wachshaut, déi Partie un der Basis vum Schniewel. Dës Kennzeeche soll een zesumme kucken an dobäi d’Variatioune vum Plumage bei Stadtawe berücksichtegen.

D’Gebuerten sinn net iwwerall op eng kuerz, identesch Period beschränkt. D’RSPCA seet, datt an de Stied disponibelt Fudder d’Reproduktioun och iwwer d’Fréijoer an de Summer eraus erméigleche kann. Dës Méiglechkeet ass weder eng lokal Zuel nach e Beweis fir eng Zounam vun der Populatioun an enger bestëmmter Stad.

De Paradox läit also virun allem dorun, wéi mir kucken: Déi éischt Deeg verbréngen déi jonk Dauwen op verstoppte Plazen, an duerno ginn se siichtbar, wa se den Erwuessene schonn änlech gesinn. Fir dëst verstoppt Liewen z’entdecken, ass et besser, d’Beweegungen aus der Distanz ze verfollegen, wéi ze probéieren, bei en Nascht ze kommen oder et ze stéieren.