Ier si an « Climax », « Dune » oder « Les Femmes au balcon » ze gesi war, huet d’Souheila Yacoub sech op eng aner Bühn preparéiert: déi vun der rhythmescher Gymnastik, mat den Olympesche Spiller vu London 2012 am Viséier. Hire Wee féiert si haut an den Zentrum vun engem Film, deen eng fiktiv Heldin a ganz reell Archivbiller aféiert.
De 11. November 2026 a Frankräich erauskomm, erzielt « L’Âge d’or », ënner der Regie vum Bérenger Thouin, d’Geschicht vun der Jeanne an de Verännerunge vum XX. Joerhonnert. Seng Besonneschkeet läit net nëmmen an dëser historescher Rees: De Film setzt al Opnamen a fir d’Fiktioun gedréinte Sequenzen zesummen, bis d’Iwwergäng tëscht hinnen en Deel vun der Erzielung ginn.
Vun der Gymnastik an de Kino
De Wee vun der Souheila Yacoub war net vun Ufank u virgezeechent. Als Kand huet si rhythmesch Gymnastik gemaach, mam Zil, bei den Olympesche Spiller zu London 2012 dobäi ze sinn. Duerno huet si sech dem Theater an dem Kino zougewant. An der Emissioun « À la régulière » vu France Inter kuckt d’Schauspillerin op dëse Wiessel zeréck, genee wéi op Rollen a Collaboratiounen a ganz ënnerschiddleche Beräicher.
Dës Villfältegkeet spigelt sech an de Filmer, déi am Laf vun hirer Carrière ernimmt ginn: de Genre-Kino vu « Climax », déi international Produktioun « Dune » oder och « Les Femmes au balcon ». Si spillt och an « Evil Dead Burn » mat. Dës Titelen decke ganz verschidde Beräicher of. « L’Âge d’or » bitt hir en anere Kader: Si verkierpert eng Figur, där hir fiktiv Existenz sech iwwer e puer Joerzéngten a verschidde Verännerunge vun der Welt erstreckt.
Eng Heldin tëscht Biller aus verschiddenen Epochen
Fir « L’Âge d’or » ze schreiwen, hunn de Bérenger Thouin an de Mehdi Ben Attia mat Archivmaterial geschafft, dorënner Wochenschauen an dokumentaresch Opnamen, déi bei Gaumont Pathé archivéiert sinn. An engem Gespréich mam CNC erkläert de Regisseur, datt d’Sich no Biller de Szenario matgepräägt huet: Verschidden Archiven hunn d’Ekipp dozou bruecht, Passagen no hirer Entdeckung nei ze iwwerschaffen. De Projet, esou seet hien, huet zéng Joer Schreiw- an Aarbecht un dësem Material ausgemaach.
De Film versteet sech also net als klassesch historesch Erzielung, déi all Epochen eenzel rekonstruéiert. Säin Zil war et, esou den Thouin, bei der Jeanne ze bleiwen an awer méi grouss Evenementer, wéi Kricher a sozial Beweegungen, sichtbar ze maachen. D’Figur déngt als roude Fuedem duerch ee Joerhonnert; d’Archivbiller dogéint droen d'Spuere vu Momenter, déi tatsächlech gefilmt goufen, awer net onbedéngt, fir d’Geschicht vun der Jeanne ze erzielen.
Dësen Ënnerscheed ännert de Stellewäert vun de Biller. Eng al dokumentaresch Opnam bleift mat der Welt verbonnen, déi si festgehalen huet, wärend de Filmschnëtt hir an enger Fiktioun eng nei Funktioun gëtt. Den Thouin beschreift dëse Prozess als eng Verrécklung vum Bléck: D’Archive ginn aus hirem urspréngleche Kontext erausgeholl an an de Wee vun der Heldin integréiert. De Film werft domat eng Fro op, déi de Kino grad esou betrëfft wéi d’Geschicht: Wat kann een aus Biller erzielen, déi et scho gouf, éier d’Erzielung entstanen ass, mat där een se verbënnt?
De Schnëtt als Treffpunkt
Fir d’Archive mat den neigedréinte Szenen zesummenzeféieren, huet d’Ekipp fir d’éischt eng Auswiel vun ale Biller zesummegeschnidden, éier si d'Sequenzen mat de Schauspiller gedréint huet. De Regisseur beschreift eng Aarbecht, bei där et op all Iwwergang ukoum, besonnesch mat Géigeschëss: D’Fiktiounspläng sollten op d’Archive reagéieren a sech fléissend mat hinne verbannen. Verschidden visuell Effekter hu missen am Viraus geplangt ginn, fir d’Jeanne an existéierend Biller ze integréieren.
De Prozess besteet net nëmmen doran, eng Schauspillerin virun eng al Kuliss ze stellen. A verschiddene Sequenze goufen d’Figuren an d’Archivbiller agebaut. De CNC mellt, datt eng drësseg Archivsequenze benotzt goufen, wat 60 VFX-Pläng, also visuell Effekter, ausmécht. Dësen Agrëff mécht eng Begéinung am Bild tëscht der Jeanne a Szenen méiglech, déi gefilmt goufen, éier d’Figur gebuer gouf. Gläichzäiteg muss eng visuell Kohärenz tëscht Opname bewahrt ginn, déi duerch Zäit an Dréibedingungen getrennt sinn.
D’Ekipp huet decidéiert, déi nei Szenen a schwaarz-wäiss ze dréinen an duerno verschidde Pläng ze koloréieren. Fir den Thouin déngt d’Faarf net nëmmen dozou, ze weisen, datt een d’Vergaangenheet verléisst: Si begleet Momenter aus dem Liewe vun der Jeanne a prägt den Takt vun enger fragmentéierter Erzielung mat. De Wiessel vun der Faarf déngt esou als Erzielzeechen, vergläichbar mat enger Opdeelung a Kapitelen.
Dat entstoen doen, wat an den Archiven net ze gesinn ass
Well déi al Biller ouni Toun sinn, huet den Toun eng separat Aarbecht verlaangt. D’Ekipp huet Stëmmen opgeholl an Opname vu Geräischer ouni Kamera gemaach, a Frankräich an an Italien, fir alldeeglech Kläng ze schafen: Schrëtt, Dieren, Geschier. Dës Kläng bauen ëm d’Biller e Raum op, deen an hinnen net ze gesinn ass. Si maachen dat onsichtbart ausserhalb vum Bildkader spierbar – deen Deel vun der Welt, deen de Kader net weist.
Dës Aarbecht weist, datt d’Archive fir sech eleng nach kee Film ausmaachen. D’Auswiel vun de Pläng, hir Reiefolleg, déi haut gedréinte Biller, déi visuell Effekter, d’Musek an den Toun veränneren, wéi mir se wouerhuelen. « L’Âge d’or » mécht dës Begéinung tëscht Dokumenter a Fiktioun zum Grondprinzip vu senger Erzielung, mat der Souheila Yacoub an der Roll vun der Jeanne.
De Film koum den 11. November 2026 a Frankräich eraus; d’Programméierung kann jee no Regioun variéieren. Fir Leit, déi sech fir d’Gestaltung vun enger historescher Erzielung ouni eng komplett Rekonstruktioun interesséieren, bitt de Film e konkrete Bléckwénkel: Et kann een observéieren, wéi en aalt Bild seng Bedeitung ännert, wann eng fiktiv Figur an de Kader trëtt.
Referenzen
- France Inter, « Souheila Yacoub, à l'affiche de L’age d’or »
- CNC, Gespréich mam Bérenger Thouin iwwer « L’Âge d’or »
D’Souheila Yacoub bei der Première vu « Dune : Deuxième Partie » zu Paräis am Februar 2024. Archivbild.
